बालकथा

  निको आणि गोष्ट निको   म्हणजे रश्मीचा शेपूटवाला दोस्त. तो जेव्हा रश्मीच्या घरी आला तेव्हा तो अगदीच छोटा होता. एखाद्या दिवसाचा असेल. त्याच्या आईनं त्याला जन्म दिला आणि ती तिच्या इतर पिल्ल्यांसह कुठेतरी निघून गेली. हा राहिला मागे. बाबांनी त्याला जेव्हा रस्त्यावर बघितलं, तेव्हा हा भेदरलेला आणि गलितगात्र झाला होता. काय करावं हे त्याला कळत नव्हतं. त्याची ती केविलवाणी स्थिती बघून बाबांच्या ह्रदयाला पाझर फुटलं. त्याला ते घरी घेऊन आले. घरातील सर्वानांच त्याची अवस्था बघून फार वाईट वाटलं. आईने त्याला स्वच्छ धुतलं. त्याला दूध पाजलं. त्यामुळे त्याला थोडी तरतरी आली. भिरभिरत्या नजरेनं तो इकडे तिकडे बघू लागला. उठायचा प्रयत्न केला की लुडकून जायचा. आई त्याच्या सेवेतच होती. तिने त्याला आणखी दूध दिलं. खायला पोळी दिली. त्याला आणखी बरं वाटलं असावं. त्याने सगळयांकडे प्रेमानं बघून शेपटू हलवली. त्याला उभंही राहता आलं. तो आता इकडे तिकडे चालू लागला. छोट्या रश्मीशी त्याची पटकन गट्टी जमली. ती त्याच्याशी बराच वेळ खेळत राहिली. तोही चांगला रमला. रात्री पुन्हा आईने त्याला दूध-पोळी दिली. त्याला झोप...

  साराची भिंत साराच्या घरी केव्हाही जा. सर्वत्र पसारा पसरलेला. कुठलही सामान जागच्या जागी नाही. शिवाय घराच्या सर्व भिंती रंगवलेल्या. त्यात उभ्या आडव्या रेषा, वेगवेगळया आकृत्या, पशू-पक्षांची चित्रे होतीच शिवाय एक सुंदरसी बाहुलीही सर्वत्र रेखाटलेली होती. अस्ताव्यस्त सामान आणि रंगवलेली भिंत याचं साराच्या आईबाबांना काहीच कसं वाटत नसेल, हा प्रश्न एकदा त्यांच्याघरी आईबाबा आणि अलेक्झांडरसोबत गेलेल्या तेजोमयीस पडला. तिने आईला हलकेच कानात विचारलं. काय विचारतेय आमची तेजो डॉल तुम्हाला,साराच्या आईनं हसत विचारलं. काही नाही हो,असचं आपलं. आपलं काय ? साराच्या बाबांनी विचारलं. म्हणजे आपलं-तुपलं सुध्दा असतं की काय ? असं तेजोमयीचं बाबा हसत हसत म्हणाले. ही मंडळी नेमकं कशाबद्दल बोलताहेत हा प्रश्न पडून अलेक्झांडर आलटून पालटून सर्वांकडे बघू लागला. ठोंब्या, तुला काही कळलं नाही ना रे..आईने विचारलं. त्याने आज्ञाधारकपणे मान डोलावली. पण चाललय तरी काय असे भाव त्याच्या डोळयात उमटलेच. आईने भिंतीकडे बोट केलं. तेव्हा अलेक्झांडर भिंतीजवळ जाऊन चित्रांकडे निरखून बघू लागला. एक चित्र झालं की दुसरं चित्र ब...

  कोहिनूर आणि मारुतीराया अत्यंत महत्वाच्या विषयावर चर्चा करण्यासाठी मारुतीरायाच्या मंदिरात संध्याकाळी या, असा व्हॉटस्ॲप संदेश तेजोमयीने टोळीच्या ग्रुपवर टाकला. त्यानुसार टोळीतील सदस्य कल्याणी,वैष्णवी,चिंटू,पिंटू,प्रदीप,विनय,टिल्लू मंदिरात गोळा झाले. काय गं, कुठे आभाळ कोसळलं ? मंदिरात आल्या आल्या प्रदीपने तेजोमयीला विचारलं. सांगते ना,मात्र आधी आपण मारुतीरायाला जाब विचारायला हवा. कोणता ? कल्याणीने आश्चर्याने विचारलं. कशासाठी ? वैष्णवी म्हणाली. त्याने काय केलय ? तोंडाचा चंबू करत विनय म्हणाला. अरे, सांगते सांगते सारं काही सांगते. चला माझ्यासोबत त्याच्यासमोर. म्हणजे ,कशाचा जाब मी विचारतेय हे तुमच्या लक्षात येईल. तेजोमयी म्हणाली.त्याप्रमाणे सर्वजण मारुतीरायासमोर उभे राहिले.आधी त्यांनी मनोभावे मारुतीरायास वंदन केले.मारुतीरायांनी गदा हलवून सर्वांना आशीर्वाद दिल्याचा भास नेहमीप्रमाणे तेजोमयीस झाला आणि तिने तसं सर्वांना सांगितलं. अग, पण जाब विचारायचा होता ना, मारुतीरायाला...   तेजोमयीस कल्याणीने आठवण करुन दिली.. अं हो हो .....तेजोमयी म्हणाली.आपणास कोणता जाब विचारणा...

  महाराजांचे पत्र ? नव्या मुख्यमंत्र्यांचा शपथविधी झाला त्याच दिवशी, तेजोमयी, कल्याणी, वैष्णवी, टिल्लू, पिल्लू, समीर ही कॉलनीतली मित्र-मैत्रिणींची टोळी मारुतीरायाच्या मंदिरात गोळा झाली. मारुतीरायांना सर्वांनी मनोभावे नमस्कार केला. गदा हलवून ते सर्वांना आशीर्वाद देतात,असा भास तेजोमयीस होतो. त्याला सर्व मित्रांची मान्यता होती. आताही तिने, मारुतीरायाने सर्वांना आशीर्वाद दिल्याचं सांगितलं. सर्वांचे चेहरे उजळले. आपण कशासाठी इथे आज आलोत ते मारुतीरायास सांगूया का ? तेजोमयीने इतरांना विचारलं. कशासाठी आलो ? वैष्णवी म्हणाली.   अगदी बरोबर... इतर मुलांनी गलका केला. अगं, इथे कशाला आलोत याची काहीच चर्चा केली नाही ना आपण ? तू काही मनात ठरवलस का ? ते सांग बघू. कल्याणी तेजोमयीस म्हणाली. हो, माझ्या मनात काय चाललय ते सांगते ? तेजोमयी म्हणाली. आधी आपण बाकांवर बसू आणि मग चर्चा करु. पिल्लू म्हणाला.त्यानुसार टोळीतील सर्व मुलं मंदिरातील बाकांवर बसली. बसताक्षणीच टिल्लूने तेजोमयीला विचारलं, काय आहे गं तुझ्या मनात ? सांग बरं पटकन. आपल्याला नव्या मुख्यमंत्र्यांना भेटायला जायला हवं ?...

  जीएंचा त्रास आणि ताप ! आज सकाळी सकाळी तेजोमयीनं पुस्तकांचं कपाट उघडलं. एकएक कप्पा ती बघू लागली. वरुन खाली, खालून वर असं दोनदा बघून झालं. तिचं हे पुस्तकं काढणं आणि पुन्हा ठेवणं ‍कशासाठी चाललय ? हे आईनं विचारलं. पुस्तक बघत होते गं ! तेजोमयी म्हणाली. कुठलं पुस्तक ? बाबांनी विचारलं. जी.ए.कुलकर्णी यांचं ? तेजोमयी म्हणाली. बाबा तेव्हा चहा पित होते. त्यांना ठसका येता येता राहिला. काय म्हणालीस ? बाबांनी अविश्वासानं पुन्हा विचारलं ? अहो, तिने जी.ए. कुलकर्णी यांचं पुस्तक म्हटलं. तुम्ही कां बरं असं भूत प्रगटल्यासारखं दचकलात ? आई म्हणाली. बाबांना पुन्हा ठसका लागला. अलेक्झांडर द डॉगीने, बाबांकडे चमत्कारिक नजरेनं बघितलं. भूतबित काय ? असे भाव त्याच्या नजरेत होते. आईने त्याचे लाड केले आणि ती स्वयंपाक खोलीत निघून गेली. अलेक्झांडर तिथेच रेंगाळत राहिला. अगं, तुला कशाला हवं जी.ए.कुळकर्णींचं पुस्तक ? बाबांनी चहा संपवत विचारलं. कशाला म्हणजे ? वाचायला ! पुस्तकं वाचण्यासाठीच असतात ना बाबा ? तेजोयमीनं विचारलं . अलेक्झांडरने आश्चर्यानं त्यांच्याकडे बघितलं. काय हा प्रश्न ? अशा आशयाची ...