बालकथा

  मारुती रायाची गोष्ट मित्रांनो तुम्ही मंगळवारी किंवा शनिवारी बाबांसोबत हनुमानाच्या मंदिरात गेलात आहात ना. शेंदूर फासलेल्या मूर्तीसमोर बाबा नतमस्तक होतात. त्यांचं बघून आपणही नतमस्तक होतो. हा हनुमान सध्याच्या काळातल्या काही लाडक्या देवांपैकी एक. हा हनुमान रामभक्त असल्याचं कथा वाचून वा दूरचित्रवाणीवरील मालिका बघून आपणास ठाऊक असतं. तो महापराक्रमी होता. त्याने रावण महाराजांची सोन्याची लंका एकट्याने जाळून काढली. त्याने एकट्यानेच राम-रावण युध्दात हजारो राक्षसांचा नायनाट केला हेही आपणास ठाऊक असतं. हनुमानाचं खरं कर्तृत्व यापेक्षाही अधिक होतं. तो अत्यंत हुषार होता. प्रसंगावधानी होता. सिता मातेच्या शोधात महासागर ओलांडताना त्याला तीन मोठ्या संकटांचा सामना करावा लागला. पण या संकटातून तो सहिसलामत बचावला ते आपल्या बुध्दीचातुर्याच्या बळावर. अथांग पसरलेल्या सागरावरुन उडत असताना, एके ठिकाणी या सागराच्या अध्येमध्ये असणाऱ्या   मयंक पर्वताने त्यास अडवलं. मयंक पर्वत त्यास म्हणाला की, हनुमान, अरे तू इतक्या लांब उडत आला आहेस. थकला असशील. जरा माझ्या भूमिवर उतर. थोडावेळ विश्रांती घे. माझ्या...

  न वाचण्याचा घोटाळा तेजोमयी राहत असलेल्या गृहनिर्माण, सोसायटीच्या बैठकांना अधूनमधून ती बाबांसोबत जात असे. आजही ती उपस्थित होती. ही बैठक महत्वाची होती. कारण सध्याची इमारत पाडून नवी इमारत बांधण्याचा निर्णय या बैठकित घेण्यात येणार होता. बैठक सुरु झाली. अध्यक्ष आणि सचिवांनी त्याचं म्हणणं मांडलं. नवी ईमारत बांधणं कसं आवश्यक असल्याचं त्यांनी समजावून सांगितलं. नवी ईमारत बांधणारा बिल्डरही या बैठकीला होता. त्याने नवी ईमारत कधी बांधून देणार याची माहिती दिली. बैठकीनंतर सर्वांना एक अर्ज देण्यात आला होता. तो इंग्रजीत होता. नवी ईमारत बांधण्याच्या कामाला परवानगी, असं त्यावर लिहिलं होतं. तो अर्ज भरुन देण्यास अध्यक्षांनी सांगितलं. त्याप्रमाणे बहुतेक जणांनी सह्याही करुन दिल्या. तेजोमयीचे बाबा सही करणार तोच ती बाबांना म्हणाली, अहो बाबा तुम्ही न वाचताच सही कां करताहात ? अगं, आतापर्यंत जे काही अध्यक्ष आणि सचिव काकांनी   सांगितलय, तेच यात नमूद आहे ना.. त्यामुळे वाचायची काही आवश्यकता वाटत नाही.. बाबा म्हणाले.. दोघांचा संवाद अध्यक्ष व इतरांच्या कानावर पडला. अध्यक्ष तेजोमयीस उद्देशून बाबांना ...

  खाऊ युंगधरचे बाबा कामानिमित्ते सतत फिरतीवर असायचे. ते ज्या गावावरुन परत येत त्यावेळी युगंधरसाठी त्या गावातील किंवा शहरातील प्रसिध्द असा खाऊ घेऊन येत. त्याचं वैशिष्ट्य असं होतं की हा खाऊ छान पॅक केलेल्या कागद, प्लॅस्टिक किंवा ॲल्युनियमच्या डब्यात असायचा. बाबा बाहेरगावून आले की बॅग आईकडे देत. आई बॅगेमधून खाऊचा डबा काढून देवापुढे ठेवी. मग युंगधरला देई. खाऊचे डबे साधारणत: एकाच आकाराचे असायचे. त्या आकाराच्या डब्यात आणलेला खाऊ दोन तीन दिवस पुरत असे. यावेळी मात्र वेगळचं घडलं. बाबा बाहेरगावाहून आल्यानंतर त्यांची बॅग आईने घेतली. त्यातून खाउुचा डबा काढला. त्याचा आकार नेहमीपेक्षा वेगळा होता. डबा जाडजूड होता. आईने तो डबा देवाजवळ ठेवला नि युगंधरला दिला. त्या खाऊच्या डब्याचा आकार बघून त्यालाही आश्चर्य वाटलं. बाबांनी वेगळा खाऊ आणलेला दिसतो. तो आईला म्हणाला. त्याला हा खाऊचा डबा उघडण्याची घाई झाली होती. बाबा अंघोळ करुन आल्यानंतर एकत्रच उघडू या, असं आईने त्याला समजावलं. युगंधरने होकारार्थी मान हलवली. बाबा दहा मिनिटांनी बाथरुम मधून ताजेतवाणे होऊन आले आणि सोफ्यावर बसले. आता उघडू का गं ...

  १४ पुस्तके बाबासाहेब कोणतीही पूर्वसूचना न देता तेजोमयीच्या घरी आले. त्यांना बघून सर्वांची धांदल उडाली. आई-बाबांनी त्यांना घाईघाईत दंडवत घातला. तेजोमयीने त्यांच्या डोक्यावर पाय ठेवले. ते बघून अलेक्झांडर ( द डॉगी ) नेही त्यांच्या पायावर डोके ठेवले. बाबासाहेबांनी अलेक्झांडरला जवळ घेतले. त्याच्या मानेवरुन मायेने हात फिरवला. आई-बाबा,  त्यांना काहीतरी विचारणार तोच, बाबासाहेब अलेक्झांडरला म्हणाले,  चल रे घर दाखव मला तुमचं. चल गं तू पण माझ्यासोबत , बाबासाहेब तेजोमयीकडे वळून म्हणाले. पण, बाबासाहेब तुम्ही आमचं घर कां बघता ? साधं आहे हो..बाबा म्हणाले. अगदी साधं. आमच्यासारखचं..आई म्हणाली. म्हणूनच बघायचय, बाबासाहेब हसत म्हणाले. अलेक्झांडरकडे बघून पुन्हा म्हणाले, चल रे दाखव घर तुझं.. अलेक्झांडर शेपूट हलवत पुढे निघाला. या खोलितून त्या खोलित. पाच मिनिटाच चार खोल्या बघून झाल्या. बाबासाहेब दिवाणखान्यात येऊन बसले. आईने त्यांना पाणी दिलं. चहा की कॉफी विचारलं. बाबासाहेबांनी दोघांनाही नकार दिला. कसं वाटलं घर आमचं ? बाबासाहेब, तेजोमयीने बाबासाहेबांकडे बघत विचारलं. मला नाही...

  फुकाचे कौतुक पोपटोबाच्या जेव्हा लक्षात आलं की आपल्या शरीराचा हिरवांकच रंग किती मोहक आहे, चोचिचा लाल रंग किती सुंदर आहे. आपले पंख किती डौलदार शिवाय आपल्याला बोलता सुध्दा येतं. पण आपल्या शेजारच्या फांदिवर राहणाऱ्या कावळोबाकडे यापैकी काहीच नाही. निव्वळ काळकुटला. चोच कशी बेढब आणि पंख ..छी छी छी..त्या चिमणीचही तसच. आपण या सर्वांपेक्षा देखणे असूनसुध्दा त्यांना आपलं काहीच कसं कौतुक वाटत नाही ? हा प्रश्न पोपटोबाच्या मनात खूप दिवसापासून सतत येत राहायचा. पण त्याचं उत्तर काही मिळायच नाही. उत्तर कुणाकडून हवं तुला ? एकदा पोपटोबानेच स्वत:ला विचारलं. कुणाकडून म्हणजे ? कावळोबा...चिमणटली यांच्याकडूनच ना. अरे, त्यांना तुझा प्रश्नच माहीत नाही.मग कसे बरं ते तुझ्या प्रश्नाचं उत्तर देतील. त्यांना नको का कळायला ते. वारे वा..त्यांना कां बरं कळायला हवे ते..आणि ते म्हणजे काय रे ? तेच, माझा छान हिरवा रंग..सुंदर लाल चोच आणि डौलदार पंख.माझं बोलण. थोडक्यात काय तर तुला तुझं कौतुक करुन घ्यायचच त्यांच्याकडून असच ना. तसच काही नाही पण. अरे याला म्हणतात, ताक मागायला जायचं नि भांड लपवायचं.पोपटोब...