बालकथा

  शेपटीच्या शोधात... आज दरबाराज गजराजाचं मन काही लागत नव्हतं. सगळा वेळ ते शून्यात बघत होते. अखेर प्रधानजींनी त्यांना भीत भीत विचारलं. महाराज आज आपली तब्येत बरी नाही का ? अं नाही, हो म्हणजे नाही, हो काही नाही...असं काही तरी गजराज म्हणाले. तेव्हा प्रधानजींसोबत दरबारातील इतरांच्याही लक्षात आलं की महाराजांचं मन काही आज थाऱ्यावर नाही. प्रधानजी हिम्मत करुन गजराजांच्या जवळ गेले आणि त्यांनी गजराजांच्या कानात फुंकर मारली. तेव्हा कुठे गजराज खडबडून उठले. समोर प्रधानजी बघून त्यांना आश्चर्य वाटलं. प्रधानजी तुम्ही आमच्या इतक्या नजिक कसे कां आलात ? महाराज आपली ख्याली-खुशाली व्यक्त करण्यासाठी आलो. आज आपले लक्ष थाऱ्यावर दिसत नाही. आम्ही आणि दरबाऱ्यांनी विचारपूस केली तरी तुम्ही अनाकलनीय बोलतात, म्हणून तुमच्याजवळ यावं लागलं. क्षमा असावी महाराज.तुम्हास नेमकं काय झालं, ते सांगाल तर आम्हा सर्वांचा जीव भांड्यात पडेल... गजराजांनी प्रधानजींना त्यांच्या जागी आसनस्थ व्हायला सांगितलं. प्रधानजी आसनस्थ झाल्यावर गजराज बोलू लागले, काल पासून माझ्यासमोर एक प्रश्न निर्माण झालाय. जो तो उठतो आणि म्हणतो...

  निंदानालस्ती एका तलावाच्या काठी असलेल्या झाडाच्या आडोशाला अनेक पक्षी येत. दिवसभर त्यांची दंगामस्ती चाले. इकडून तिकडे उड्या मारायला या पक्षांना खूप आवडत असे. एकही पक्षी फार काळ एखाद्या ठिकाणी स्वस्थ बसत नसे. एका फांदीवरुन दुसऱ्या आणि दुसरीवरुन तिसऱ्या फांदिवर आणि मग लगेच पंख फैलावून आकाशात सूर मारणार, सभोवताली चक्कर मारली की पुन्हा झाडांच्या फांद्यावर येऊन बसणार. पुन्हा काही वेळाने हाच खेळ नव्याने सुरु. अशा या तलावाच्या ठिकाणी काही बगळे उडत उडत येत.   तलावातली बसण्यासारखी एखादी जागा ते बघत आणि त्यावर तासनतास बसून राहत. क्वचितच ते या जागेवरुन त्या जागेवर जात किंवा काही दूर उडून येत. इतर पक्षांसारखं मात्र सारखं उडणं बसणं, पुन्हा उडणं असं काही ते करत नसत. इतर पक्षांना याचं फार आश्चर्य वाटायचं. एकदा पक्षांची सभा भरली. त्यात कावळा, पोपट, चिमणी, टिटवी, कोकीळ, कोकिळा, कबुतर, निळकंठ इत्यादी पक्षी होते. ते सर्वजण तलावतील एका जागेवर बसलेल्या बगळयाबद्दल चर्चा करु लागले. हा बगळोबा फारच आळशी दिसतो बुवा. कावळा म्हणाला. उडता येत असूनही फार उडत नाही. मख्ख बसून राहतो दिवसेंदिवस एक...

  गाडी अडखळली बाबांनी तेजामयीला चॅटजीपीटीची ओळख करुन दिली. ओळख म्हणजे काय तर, चॅपजीपीटी हा संगणकीय प्रोग्रॅम डाऊनलोड करुन दिला. हे ,कृत्रिम बुध्दीमत्तेने युक्त असलेलं चॅटजीपिटी तंत्र, हे करु शकतं नि ते करु शकतं; हे सांगू शकंतं नि ते सांगू शकतं; हा निबंध लिहू शकतो नि ही कविता करु शकते; हे चित्र काढू शकतं नि ते गणित सोडवू शकतं, अशी त्याची ओळख परेड बाबांनी तेजोमयीसमोर केली. हे सगळं अलेक्झांडर (द डॉगी) कान देऊन ऐकत होता. तुझ्या काही कामाचा नाही हं, हा चॅटजीपिटी! असं बाबा त्याला कुरवाळत म्हणाले. आँ, कां बुवा? असं काहीसं अलेक्झांडरला म्हणावसं वाटलं. तसे भाव त्याच्या चेहऱ्यावर उमटले. मी म्हणते कां नाही? या चर्चेत सहभागी होत आई म्हणाली. आई आपली बाजू घेत असल्याचं अलेक्झांडरला बरोबर कळलं. त्याने टूणदिशी उडी मारत आईकडे बघितलं. त्याचा चेहरा उजळला. खरंतर   तेजोमयीलासुध्दा बाबांचं म्हणणं पटलं नव्हतं. चॅटजीपिटी भलेही महामहामहा स्मार्ट   असेल किंवा बुध्दीमान असेल, तो जर अलेक्झांडरच्या कामाचा नाही तर मग उपयोग काय त्याचा? असं तिला वाटलं, ती आपलं मत व्यक्त करणार तोच आईने प्रतिक्...

  न्यूटनराव बनले गॅलिलिओ तो आमच्या घरी आला तेव्हा आम्हास म्हणजे मी, आई आणि बाबा यांना फार आनंद झाला अशातला भाग नाही. त्याला काही आम्ही निमंत्रण दिलं नव्हतं. तो कोण, कुठला हे सुध्दा आम्हास काहीच ठाऊक नव्हतं. एके दिवशी खूप मुसळधार पाऊस पडत असताना तो आमच्या दारात आला. पावसानं चिंब भिजल्यानं तो कुडकुडत होता. आमच्या दारापाशी कुईकुई करत पडून होता. बराच वेळ हा आवाज येत राहिल्यानं आईनं दार उघडलं, तेव्हा तो एखाद्या बोचक्यासारखा दारात पडलेला दिसला. बाहेर मुसळधार पाऊस असताना त्या इवल्याशा जीवाला दारातून हाकलून लावावं की तसंच राहू द्यावं की त्याला घरात घ्यावं, असा आईचा गोंधळ उडाला. पण आई ती आईच. काही क्षण ती तशीच दारात उभी राहिली. मग तिने त्या बोचक्या सारख्या जीवाला घरात घेतलं. आईचा हात लागताच,तो जीव तिच्या कुशीत शिरला. त्याचं कुईकुई ओरडणं वाढलं. तो रडत होता की थंडिने कुडकुडत होता की, त्याला त्याच्या आईची आठवण येत होती, आम्हाला काहीच कळेना. माझ्या आईच्या कुशित शिरलेल्या त्याला त्याच्या आईची उब जाणवली असावी. तो काही क्षणातच गाढ झोपी गेला. मग आईनं त्याला दिवाणखान्यात एका चटईवर ठेवलं. त्याच...

  सुको तारजा नवेगाव बांध अभयारण्य बघायला गेलेल्या टिल्लू आणि टप्पूला दाते काकांनी झोपायला जाण्याआधी रात्रीच सांगतिलं होतं की पहाटे पहाटे जंगल भ्रमंतीला निघायचं.कारण पहाटेच्या समयी जगंलात बरंच काही बघता येतं .दाते काका हे तिथले ऑफिसर होते आणि टप्पू म्हणजेच टिल्लूच्या बाबांचे मित्र होते.त्यांच्या निमंत्रणावरुच ते दोघे नवेगाव बांध अभयारण्य बघायला आले होते. पहाटेच स्वत:दाते काकांनी टिल्लू आणि टप्पूंना उठवलं.ते सर्व तयारीनिशी आले होते.त्यांच्या जवळ दुर्बिण होती.टार्च होता.त्यांनी स्वेटर घातला होता.टिल्लू आणि टप्पूला त्यांनी स्वेटर घालायला लावलं.कारण बाहेर थंडी होती.जंगलात आणखी थंडी वाजली असती. सगळयांनी गमबूट घातले.बुटाशिवाय जंगलात फिरायचं नसतं.दाते काकांसोबत रामराव पाटील आणि त्यांच्या ऑफिसची दोन तीन माणसं सोबत होती. थंडगार वारा वाहत होता.अद्याप सर्वत्र अंधार होता.नवेगावबांधच्या जलाशयाचं पाणी शांत,स्थिर आणि चमचम करीत होतं.झाडांच्या पानाची सळसळ सुरु होती.वेगवेगळया पक्षांचे आवाज कानावर येत होते. चालता चालता दातेकाकांनी टिल्लूला आकाशात बघायला लावलं.वर एक टपोरा तारा दिसत होता. त्याचे ...

  जखम 1 दर शनिवारी हनुमानजी आणि शनिमंदिराला भेट देण्याचा तेजोमयी आणि बाप्पांचा शिरस्ता. इतक्या वर्षात त्यात काही खंड पडला नाही. आता ही परवाची गोष्ट. शनीदेवांना मनोभावे नमस्कार केल्यानंतर बाप्पा आणि तेजोमयीने शनीदेवांभोवती परिक्रमा केली. शनीदेवांच्या पाठीमागे एक वडाचं झाड आहे. प्रत्येक वेळी बाप्पाचं त्या झाडाकडं लक्ष जायचं. तजोमयीचं लक्ष त्या झाडाकडे वळवून तिला काहीतरी सांगायचं , असं प्रत्येक परिक्रमेच्या वेळेस बाप्पा ठरवत. पण ते नंतर विसरुन जात. आज मात्र त्यांनी काहीही झालं तरी विसरायचं नाही , हे त्यांनी पक्क ठरवलं. शनिदेवांभोवतीची परिक्रमा संपल्यावर बाप्पांनी तेजोमयीचं लक्ष झाडाकडे वेधलं. बाप्पांनी तिला बुंधा काळजीपूर्वक बघण्यास सांगितलं..तेजोमयी झाडाजवळ गेली तेव्हा गुडघ्याला जखम झाल्यावर जसा गुडघा दिसतो , तसा तो बुंधा दिसत होता. 000 शनीदेवांना नमस्कार करुन बाप्पा आणि तेजोमयी मंदिराच्या पारावर बसले. बाप्पांनी तेजोमयीचं लक्ष पुन्हा झाडाच्या बुंध्याकडे वळवलं. बाप्पा , या झाडाच्या बुंध्याला ही अशी जखम कां बरी झाली असेल. आपल्या गुडघ्याला जखम होते , तेव्हा किती त्रास होत...