बालकथा

  वाघाची मावशी वाघाची मावशी, वाघाची मावशी असं सारखं सारखं आपणास म्हणून आपला अपमान कां केला जातो असा प्रश्न मांजरीला पडला. ही मांजर राहायची मुंबइतल्या एका मोठ्या सदनिकेत. तिची मालकीनबाई तिचा फार लाड करायची. लाडानं तिला टिटू म्हणायची. आपली टिटू ही इतरांच्या घरी असलेल्या मांजरींपेक्षा अधिक स्मार्ट आणि हुषार व्हावी असं त्यांना वाटायचं. त्यामुळे त्या टिटूला जगातल्या सगळया गोष्टी सांगत. टिटूसुध्दा त्यावर मान डोलवायची. याचा अर्थ तिला सारं काही कळतं असं मालकीनबाईंना वाटायचं. आपली ही स्मार्ट टिटू डॅशिंग व्हावी. कुणालाही भिऊ नये अशी त्यांची इच्छा होती.. त्यामुळे त्यांनी तिला स्वरक्षणाच्या आणि इतरांवर आक्रमण करण्याच्या काही गोष्टी शिकवायचा प्रयत्न केला. या प्रकारानं टिटू कंटाळली. त्यामुळे तिने पळून जाण्याचाही विचार केला. पण पळून गेल्यावर आपणास असं छान छान गुबगुबित अंथरुणावर झोपायला मिळणार नाही. खायचेप्यायचे लाड होणार नाहीत. मालिकीनबाईच्या गाडीतून फिरायला मिळणार नाही. नटायला मिळणार नाही. सजायला मिळणार नाही हे तिच्या लक्षात आलं. त्यामुळे तिने पळून जाण्याचा बेत बदलला. मालकीनबाई जे काही प्...

  कालचा गोंधळ तेजोमयी परवा आई- बाबांच्या आधीच उठली. तेव्हा वाजले होते सकाळचे सव्वा सहा. बाथरूमला गेल्यावर तिने आईला उठवलं. त्या आवाजानं पप्पाही उठले. लवकर निजे, लवकर उठे. ऋध्दी सिध्दी त्याच्याकडे , ही आपली शिकवण तेजोमयीला पटली म्हणायची.असं पप्पा मनात म्हणाले. तेजोमयी एरव्हीपेक्षा सकाळी लवकरच उठली हे बघून खूप आनंद झाला. त्यांनी तिला गूड मार्निंग केलं. तिनेही हसून प्रतिसाद दिला. ते किती तरी दिवसांपासून तिला लवकर झोपण्याविषयी नि लवकर उठण्याविषयी सांगत होते.पण तिने ते काही मनावर घेतलं नव्हतं. कधी होम वर्क तर बहुतेक वेळा आवडत्या सिरीयलमुळे तिला दररोज झोपायला वेळ व्हायचा. त्यामुळे मग सकाळी उशिरा उठणं आलच. मग सकाळी सगळाच गोंधळ. कसं तरी घाई - घाईत तयार होणं नि शाळेत पळणं. आईने बरेचदा समजावलं पण छे...कालचा गोंधळ बरा होता असं म्हणण्याची पाळी येई.त्यामुळे आज तेजोमयी   लवकर उठल्याचं बघून आई -पप्पांना खूप आनंद झाला.पण त्यांचा हा आनंद फार कमी वेळ टिकला.कारण बाथरुमवरुन आल्यावर तिने आईला विचारलं , मी अर्धा तास झोपू का गं मम्मी.           अग , आता...

  माझा अभिमान तेजोमयीच्या घरी आज वेगळाच उत्साह दिसून येत होता. सकाळीच आईने, मराठी गाणी लावली. घराला सजवलं.आदल्या दिवशी तिने फुले आणि आंब्याची पानं आणली होती. फुलांचे हार करुन दाराखिडक्यांना लावले. आंब्याच्या पानांचे तोरण प्रवेशव्दारास लावले. सुंदर रांगोळी काढली. भ्रमणध्वनीवर मोठ्या आवाजात सनई लावली. घरात मंगलमय वातावरणाची निर्मिती झाली. आईने सकाळीच अलेक्झांडर ( द डॉगी ) ची आंघोळ केली. तेजोयमी आणि बाबाही लवकरच तयार झाले. सर्वांनी नवे कपडे घातले. तेजोमयीच्या घरी चाललेली ही लगबग त्यांच्या सदनिकेच्या मजल्यावर असणाऱ्या देसाई काका, कुळकर्णी आजी आणि कांबळे काकांच्या लक्षात आली. ही मंडळी उत्सुकतेने सकाळीच तेजोमयीच्या घरी डोकावली. फुलापांनानी सजलेलं घर, नवे कपडे, सनईचे सुर,असं प्रसन्न वातावरण बघून स र्वांना आनंद वाटला. दिवाळीत किंवा गुढीपाडव्याच्या दिवशी असं वातावरण प्रत्येकाच्या घरी असतं. पण यापैकी आज काहीच नव्हतं. मग हे कशासाठी,असा प्रश्न प्रत्येकाच्या मनात उमटला. घर असं सजवायला काय खास गं , कुलकर्णी आजींनी आईला विचारलं. तेजोमयीच्या बाबांची पदोन्नती तर झाली नाहीना. .कांबळे क...

  सिंहाला खोबऱ्याचा प्रसाद     बाप्पा बाप्पा , तेजोमयी बाप्पांना धापा टाकित म्हणाली.     अग बाई, एवढं धापा टाकायला काय झालं. उंदिरमामा पाठिमागे लागलाय की काय तुझ्या.रागावू का त्याला. ...बाप्पांनी विचारलं.     तसं नाही हो बाप्पा. मूषकस्वामी माझ्या पाठिमागे कसे लागतील. त्यांना मी दररोज चणे-फुटाणे देते की.शिवाय मी तुमची लाडकी असल्याचं त्यांना कळलच असणार की...     मग तुला एवढी धाप कशाला लागली ..     अहो बाप्पा , आत्ताच मी मारुतीरायाच्या मंदिरातून आले.     ते तुला रागावले की काय , करु त्यांना फोन.     अहो बाप्पा ऐकून तर घ्या....     सांगा..     अहो , मारुतीरायाच्या मंदिराच्या प्रवेशद्वारावर दोन्ही बाजूला दोन सिंह आहेत.     ते तुझ्यावर गुर्रावले की काय ?     नाही हो बाप्पा..ते तर पुतळे आहेत..     मग..त्यांची तुला भीती वाटली की काय ?     तसं नाही हो, या दोन्ही सिंहां...

  अफजलखान हसला.. अफजलखान जोरजोरात हसत होता. हसू न आवरल्याने गडबडा लोळत होता.छत्रपती शिवाजी महाराज त्याच्या दिशेने येताना बघून तो आणखीनच चेकाळला. मात्र महाराजांनी त्याच्याकडे दुर्लक्ष केले आणि ते पुढे निघून गेले. महाराज तिथून गेल्यावर अफजलखानाच्या हास्याचा गडगडाट थांबला नाही. तो तसाच गडबड लोळत होता. पोट धरुन इकडे-तिकडे बोट दाखवून हसत होता. थोड्या दूर गेल्यावर महाराज एका झाडाखाली थांबले. तानाजीने त्यांना पाणी दिलं. महाराजांना बरं वाटलं..महाराज अफजलखानाच्या दिशेनं बघू लागले. महाराज, कशाला आपला वेळ दवडायचा, वेडा झालाय तो अफजल्या...तानाजी सुध्दा अफलजखानाच्या दिशेने बघत म्हणाला. तानाजी, तो वेडा झाल्याचं समजलं तरी त्याचं हसणं आम्हास वेगळच वाटलं..महाराज म्हणाले. म्हणजे महाराज, आम्हाला जी गोष्ट सरळ सरळ वाटते, त्यात तुम्हाला वाटा आणि वळणं दिसतात ...वा ..म्हणूनच तुम्ही महाराज आणि आम्ही तुमचे सरदार.. तसं नाही तानाजी...आपण सदैव जागरुक असलं पाहिजे. एखादा वेडासुध्दा तसं का वागतो हे समजून घेतलं पाहिजे. अफजलाखानाचं तर नक्कीच समजून घेतलं पाहिजे..महाराज म्हणाले. पण महाराज ते कसं समजून घ...