बालकथा

  बाप्पांची चिंता    बाप्पा जरा चिंतेत दिसले. तेजोमयीनं ते ओळखलं.     बाप्पा कसली काळजी करता तुम्ही , तेजोमयीनं विचारलं.     तुला काहीच काळजी वाटत नाही.    कशाची बाप्पा. तेजोमयीनं उलट प्रश्न केला.    मी काल टीव्हीत बघितलं.    काय ते..    अगं पाण्याचं..    पाण्याचं काय ,    आपल्यासाठी जे नळातून पाणी येतय ना. . त्या तलावात यंदा खूप कमी पाणी शिल्लक उरलय..    मग.. त्यामुळे आपल्याला कमी पाणी मिळणार..    हो का..     अगं असं टीव्हीवाल्यानं सांगितलय ना..    मला माहीतच नाही हो बाप्पा...     म्हणूनच मला चिंता वाटतेय..अगं आता पुढचा पावसाळा येईपर्यंत पाणी असचं मिळत राहणार. त्यामुळे पाण्याचा वापर सुध्दा काळजीपूर्वक करावा लागणार.. आपल्या घरी पाण्याचा मुक्त वापर दिसतो मला. सकाळी उठल्यावर चूळ भरायची म्हंटल तरी फूल्ल नळ लावतो नि दोन मिनटं तसच पाणी वाहून जातं..बरोबर की नाही..     होय बाप्पा.. तुझे बाबा तर दाढी करण्याच्...

  कोंबडेरावांची सुटका कोंबडेराव निवांत बसले होते. सकाळचं खाणं पिणं झालं होतं. मस्तपैकी इकडून तिकडे, तिकडून इकडे रपेट झाली होती. पिल्लांसोबत खेळणं झालं होतं. दिवस कसा छान सुरु झाला होता. हवेची झुळूक आली आणि त्याने कोंबडेरावांच्या डोळ्यावर झोप आली. कोंबडेराव ज्या झाडाखाली निवांत बसले होते. त्या झाडावर एक मधमाशाचं पोळ होतं. त्यांना छान अशी गुंगी येत असतानाच त्यांच्या कानाभोवती गूं गूं करत एक मधमाशी फिरु लागली. या आवाजाने कोंबडेराव जागे झाले. समोर मधमाशी दिसताच ते ताडकन उभे राहून तिच्या पाठिमागे लागले. ती मधमाशी जिकडे जाई तिकडे कोंबडेराव झर्रदिशी जात. या पकडापकडीच्या खेळात बिचारी मधमाशी थकली आणि कोंबडेरावांना म्हणाली,   दादा, तुम्ही असा माझा पाठलाग करु नका,मला दम लागलाय बघा.उडता उडता माझे प्राण निघून जायचे बघ.. कोंबडेरावांनी तिच्याकडे बघितलं. ती इवलीशी मधमाशी बघून त्यांना तिची दया आली. आपण उगाचच बिचारीला दमवत होतो असं त्यांना वाटलं. ते हसले आणि तिला म्हणाले,जा सोडलं तुला...पुन्हा कधी माझ्या कानाभोवती आवाज काढून माझी झोप उडवू नकोस.. मधमाशीने कोंबडेरावाचे आभार माणून उडाली ...

  अमेरिकेची तोडफोड कल्याणीच्या घरी एक छान गुबगुबित मांजर आहे. कुणी तिला अमी म्हणतं. कुणी अमू नावानं हाक मारतं तर कुणी अमिटली-फिमुटली म्हणून लाड करतं. कुणी ॲमी असं म्हणून बोलवत असत. तिचं नेमकं नाव तरी काय असा प्रश्न एकदा कल्याणीच्या घरी आलेला तिचा मावस भाऊ शरदला पडला. तेव्हा मांजरीच्या नामकरणाची गोष्ट कल्याणिने त्याला सांगितली. ही मांजर बाबांना त्यांच्या मित्राने दिली. बाबांनी जेव्हा तिला घरी आणली तेव्हा ते अगदीच एक दिवसाचं पिल्लू होतं. त्याला खाऊपिऊ घातल्यावर ते दुसऱ्या दिवशीपर्यंत छान मस्ती करायला लागलं. एके दिवशी सकाळी सकाळी सगळेजण न्याहारी करत असताना, बाबा म्हणाले आपण या पिल्लूचं काहीतरी नाव ठेवलं पाहिजे. आईसुध्दा तशीच म्हणाली. बाबांनी कल्याणीस एखादं नाव सुचवावयास सांगितलं. कल्याणीने थोडावेळ विचार केला आणि ती म्हणाली, हिचं नाव आपण अमेरिका ठेऊ या का ? आई हसली. बाबाही हसले. तुम्हा दोघांना हसायला काय झालं ? कल्याणीने दोघांकडे किंचित नाराज होत विचारलं. अगं वेडाबाई, असं काही नाव असतं का   प्राण्यांचं ? बाबा म्हणाले. कां नाही असू शकत..कल्याणिने प्रतिप्रश्न केला...

  महाराजांना मिळाला धडा वननगरित एकदा सिंहमहाराज वनभ्रमंतीला निघाले होते. त्यांच्यासोबत राणी सरकार, दोन राजपूत्र आणि एक राजकन्याही होती. वनभ्रमंतीचा आनंद घेत घेत पाचही जन राजवाड्यापासून खूप दूर निघून आले होते. दुपारी एके ठिकाणी शाही मेजवाणी झाली.थोडीशी विश्रांती घेऊन खासा स्वारी पुन्हा वनभ्रमंतीस निघाली. सूर्य मावळण्यापूर्वी राजवाड्यात परतू या, असं महाराज, राणी सरकारांना म्हणाले. राणी सरकार राजपुत्र आणि राजकन्येस हे सांगण्यासाठी मागे वळल्या, तेव्हा त्यांच्या लक्षात आलं की राजकन्या गायब झालीय.. त्यांनी महाराजांना ओरडून तसं सांगितलं.महाराज गर्रदिशी मागे वळले. राजपुत्रही वळले.राजकन्या आपल्या सोबत नाही हे बघताच राणी सरकारांच्या पायाखालची वाळू सरकली. महाराजही घाबरले. दोन्ही राजपुत्रही सैरभर झाले.. वनभ्रमंती करत असताना राजकन्या एखादी वाट चुकली असण्याची शक्यता होती. पण अशी वाट चुकली तर कोणतही संकट अंगावर कोसळू शकतं. राजकन्या फारच लहान असल्याने तिच्यावर इतर प्राणीही हल्ला करु शकले असते. राणी सरकार रडत रडत महाराजांना म्हणाल्या. महाराजांनी त्यांना धीर दिला. राजकन्येस काहीही होणार नाही अ...

न झोपणारे श्रीयूत पुतिन.. तेजोमयीस परवा वाटलं की आपल्या स्वप्नात कधी परी येते, कधी वाघोबा येतो, कधी राक्षस येतो, कधी बाप्पा येतात, तसे श्री व्लॉदिमीर पुतीन यांच्याही स्वप्नात जात असतीलच ना..पण याची खातरजमा कशी करुन घ्यायची बॉ..कारण, श्री पुतिन यांना विचारुन ही खातरजमा करुन घेता आली असती. पण त्यांच्यापर्यंत पोहचायचं कसं, हा मोठ्ठाच प्रश्न होता. समजा काहीही करुन ते मास्को शहरातील ज्या क्रेमलीन नामक राजवाड्यात राहतात , त्या ठिकाणी पोहचलो, पण सैनिकांनी आत सोडलच नाही तर...समजा सैनिकांनी आत सोडलं..पण राजवाड्याच्या आत श्री पुतिन जिथे राहतात ते ठिकाण कुणालाच माहीत नसेल तर..समजा श्री पुतीन जिथे राहतात त्या ठिकाणी एखादा सुरक्षा सैनिक घेऊनही गेला आणि हेच ते श्री पुतिन असे सांगितल्यावर, तो मी नव्हेच असे ती व्यक्ती म्हणाली तर...अरे बापरे बाप किती हे प्रश्न पडताहेत आपणास, तेजोमयी स्वत:ला म्हणाली. आता अखरेचा उपाय होता तो म्हणजे, बाप्पानांच विचारणं.. तेजोमयी मनात म्हणाली.अरे आपल्याजवळ इतकं सोपं उत्तर असताना आपण कां बरं इतके कठीण कठीण प्रश्न स्वत:ला विचारुन डोकं दुखवायला लागलो. तेजोमयी स्वत:शी पु...

  कावळा आणि राजहंस एकदा एका कावळ्याने उडत असताना खाली चमचमणारं पाणी आणि त्यात विहार करणारे पांढरे शुभ्र पक्षी बघितले. असे बरेच पक्षी या पाण्यात खेळत होते, एकमेकांच्या अंगावर पाणी उडवत होते. मध्येच, पाण्यात आपली मान घालून बराच वेळ तसेच ते राहत, तर काही पक्षी खेळता खेळता पाण्यात डुबकी मारुन गायबच होतं. कितीतरी वेळ ते बाहेरच येत नसत. हे सगळं बघून कावळयास मजा वाटली. तो उडता उडता सरोवराच्या जवळ असणाऱ्या एका झाडावर उतरला. पाण्यावर खेळणाऱ्या पक्षांच्या हालचाली जवळून न्याहळू लागल्या. सरोवरच्या पाण्यावर विहरणारे पक्षी हे राजहंस असल्याचं त्याच्या लक्षात आलं. त्यांचा पांढरा शुभ्र रंग बघून त्याला त्यांचा हेवा वाटला. आपला रंग काळा कां असेल बरं..तो विचारात पडला.. राजहंस पक्षी सतत पाण्यात राहतात, पाण्यातच खेळतात म्हणून तर त्यांचा रंग पांढरा नसेल ना..त्याच्या मनात विचार आला.. समजा असं असेलही तर तुला त्याचं काय करायचय.. कावळयाचं दुसरं मन म्हणालं.. मला असं वाटतय की आपणही पाण्यातच राहिलो तर आपणही पांढरे शुभ्र होऊ की नाही.. त्याने काय होईल.. कावळयाच्या मनाने त्याला विचारलं..तो विचार करु लागला. मात्र य...