त्या तिथे,ते दोघे
त्या तिथे,ते दोघे सध्या ते दोघेच तिथे आहेत. परवा-परवा पर्यंत त्या दोघांनाही याची तिळमात्र कल्पना नव्हती. तो वेगळयाच ठिकाणी आपलं काम करत होता. तर हा दुसऱ्याच ठिकाणी. मात्र एके दिवशी लाल धुळीचं प्रचंड वादळ आलं. अशा अतिवेगवान वादळांचा सामना करण्याचं तंत्र आणि कौशल्य दोघानांकडेही होतं. पण त्या दिवशी या दोघांचही तंत्र आणि कौशल्य तोकडं पडलं. ते दोघे ज्या ठिकाणी काम करत होते, त्या ठिकाणाहून त्या प्रचंड वादळवाऱ्यामुळे वर उडाले. दोघांचीही दिशा हरवली. वादळाच्या त्या फेऱ्यात ते कुठे निघाले, याचा थांगपत्ता दोघांनाही लावता येईना. काही क्षणानंतर त्या दोघांनी आपलं, आता काही खरं नाही, असं स्वत:ला सांगून, डोळे मिटून घेतले. खूप वेळ ते दोघेही त्या प्रचंड वादळात चक्राकार फिरत राहिले. काही वेळाने वादळाचा वेग मंदावला. वादळ शांत होताच ते दोघेही खाली आदळणार तोच दोघांनी डोळे उघडले. आपलं काही खरं नाही, असं आतापावेतो वाटणाऱ्या त्यांच्या लक्षात आलं की, अरे आपलं अजूनही खरं आहे. त्यामुळे ते क्षणात सावध झाले. स्वत:ला सावरुन खाली आदळण्याच्या आधी त्यांनी सुरक्षित खाली उतरवलं. दोघांची एकमेकांना टक्कर...
