बालकथा

  " अमेरिकेची " तोडफोड कल्याणीच्या घरी एक छान गुबगुबित मांजर आहे. कुणी तिला अमी म्हणतं.कुणी अमू नावानं हाक मारतं तर कुणी अमिटली-फिमुटली म्हणून लाड करतं. कुणी ॲमी असं म्हणून बोलवत असत. तिचं नेमकं नाव तरी काय असा प्रश्न एकदा कल्याणीच्या घरी आलेला तिचा मावस भाऊ शरदाला पडला. तेव्हा मांजरीच्या नामकरणाची गोष्ट कल्याणिने त्याला सांगितली. ही मांजर बाबांना त्यांच्या मित्राने दिली. बाबांनी जेव्हा तिला घरी आणली तेव्हा ते अगदीच एक दिवसाचं पिल्लू होतं. त्याला खाऊपिऊ घातल्यावर ते दुसऱ्या दिवशीपर्यंचत छान मस्ती करायला लागलं. एके दिवशी सकाळी सकाळी सगळेजण न्याहारी करत असताना, बाबा म्हणाले आपण या पिल्लूचं काहीतरी नाव ठेवलं पाहिजे. आईसुध्दा तशीच म्हणाली. बाबांनी कल्याणीस एखादं नाव सुचवावयास सांगितलं. कल्याणीने थोडावेळ विचार केला आणि ती म्हणाली, हिचं नाव आपण अमेरिका ठेऊ या का ? आई हसली. बाबाही हसले. तुम्हा दोघांना हसायला काय झालं ? कल्याणीने दोघांकडे किंचित नाराज होत विचारलं. अगं वेडाबाई, असं काही नाव असतं का   प्राण्यांचं ? बाबा म्हणाले. का नाही असू शकत..कल्याणिने प्रतिप्रश...

  राजा... कांदिवली लोकलट्रेन स्थानकाच्या आसपास अनेक प्रकारची दुकानं आहेत.या दुकांमध्ये काही उपहारगृह तर काही टेक-अवे अशी घरी घेऊन जाऊ शकणाऱ्या पदार्थांची दुकानं आहेत. या दुकानातील काही खाद्पदार्थ अधून-मधून बाहेर टाकलं जातं.ते त्याच परिसरात राहणाऱ्या एका मांजरीच्या आणि कुत्र्याच्या लक्षात आलं.त्यामुळे ते दोघेही त्या दुकानांच्या आसपास राहू लागले. बाहेर टाकले जाणारे अन्नपदार्थ बरेच असल्याने दोघांनांही ते पुरेसे होते.त्यामुळे त्या दोघांमध्ये फार कुरुबुरी होत नसत. हे दोघेही या दुकानांच्या आसपास सतत घुटमळत असल्यानं दुकानादारांना यांचा हळूहळू लळा लागला.त्यामुळे त्यांना आता ताजे ताजे अन्नपदार्थही मिळू लागले. दोघांचं तसं छान चाललं होतं.या दोघांमध्ये मांजरताई स्मार्ट आणि चलाखह होती.तिला कुत्रेदादा फारसा आवडत नसे.हा मध्ये-मध्ये कलमडतो कशाला ? असं तिला सारखं वाटायचं.आपण एकटचं असतो तर इथं आपलंच राज्य राहिलं असतं.असं मांजरताई मनातल्या मनात म्हणे. कुत्रेदादास असं काही वाटत नसे. खरं तर तो याचा विचारही करत नसे. त्याला मांजरताईची अजिबातच अडचण वाटायची नाही. एखादे दिवशी एखादा पदार्थ उरला तर तो ...

  रेश्माचं झाडं होताना...     अभ्यास करता करता रेश्माचा डोळा कधी लागला हे तिला कळलं नाही. लगेच ती गाढ निद्रेत गेली. मध्यरात्र उलटून गेली होती. रेश्माच्या स्वप्नात दोन झाडं आलीत. या झाडांना बघून ती दचकलीच. कारण ती काही फळा-फुलांनी बहरेली हिरवीगार झाडं नव्हती. तर जळून काळी ठिक्कर पडलेली, फांद्यांची सालं विस्कटून गेलेली, पानं शुष्क झालेली अशी दोन्ही झाडं एखाद्या भूतासारखीच वाटत होती. दचकलेली रेश्मा घामाने ओलिचिंब झाली. ती ओरडणार तोच, एका झाडाने तिला पकडलं आणि दुसऱ्याच्या ताब्यात दिलं. रेश्माने भीतिने डोळे गच्च बंद केले. ही झाडं आता आपल्याला गिळून टाकणार अशी तिला भीती वाटू लागली. रेश्माला घेऊन ती दोन्ही झाडं प्रचंड वेगानं उडू लागली. कितीतरी वेळ ती उडत होती. मग कधीतरी त्यांचा वेग हळूहळू कमी होऊ लागला. रेश्माला त्याची जाणीव झाली. तिने दोन्ही डोळे किलकिले करुन बघितले. ती झाडं खाली येत होती. खाली अग्निच्या ज्वाळा दिसू लागल्या. आता तर रेश्माची खात्रीच पटली, ही झाडं आपल्याला या आगित टाकणार याची. तिच्या घशाला कोरड पडली. देवाचा धावा करु लागली.... पण तसे काही झाली नाही. त्या द...

    वाघोबाची वाचा गेली... वननगरीत आज आक्रित घडलं. वाघोबांनी आज डरकाळी फोडली नाही की शिकारीसाठी एखाद्या हरणाचा पाठलाग केला नाही. याचं हरणांना दु:ख होण्याचं काही कारण नव्हतं. पण इतक्या वर्षात असं कधी कधी घडलं नव्हतं. अरे, आज वाघोबाचा उपासबिपास आहे की काय ? एका हरीण काकूने दुसरीस विचारलं. असू दे, नाहीतर नसू दे. आपल्या काय घेणंदेणं. वाघोबा त्याचं-त्याचं बघून गेईल. दररोज उपास करण्याची सद्बुध्दी त्याला ताडोबा देव देवो, अशी आपण प्रार्थनाच करायला हवी. म्हणजे आपल्यावरची टांगती तलवार तर जाईल ना ! वा गं, वा शहाणे ! अगं काहीही झाला तरी वाघोबा या जंगलाचा राजा आहे. त्याच्यामुळे हे जंगल टिकून आहे. हे जंगल आहे म्हणून आपण इ‍थे राहू शकतो, खायला लुसलुशीत गवत मिळतं. आपली पोरंटोरं खेळू - बागडू शकतात. त्याच्या या इतक्या मोठ्या उपकारासाठी चार दोन दिवसातून आपल्यातला एक जण त्याच्या पोटात गेला तर काही बिघडत नाही. म्हणूनच कदाचित देवानं आपल्याला त्याचं खाद्य बनवलं असावं. आपण त्याची काळजी घेतो आणि तो आपली काळजी घेतो. समजलं का ? दुसऱ्या काकूंना ते समजलं असावं. अगं, मग   वाघोबाला जाऊन विचा...

  आनंद वाटून घ्यावा... तेजोमयीच्या घराजवळ काही दिवसांपूर्वी, शेपूटवाल्या मित्र-मैत्रिणींसाठी स्पेशल दुकान लागलं. दुकान कसलं ? तो त्यांच्यासाठीचा स्पेशल मॉलच होता. काय नव्हतं या मॉलमध्ये ? मनीमावशीसाठी आणि मोत्या दादांसाठी प्रत्येक प्रकारची खेळणी. तीसुध्दा त्याच्या वयानुसार. म्हणजे असं की, तो किंवा ती अगदीच लहान असेल तर वेगळी खेळणी, तो मोठा असेल तर वेगळी खेळणी. त्याच्याकडून व्यायाम घडावा म्हणून असलेली खेळणी. शेकडो प्रकारची खेळणी बघून अक्षरश: डोळे विस्फारून जात. त्यांच्या खाण्यापिण्याचेही अनंत प्रकार. प्रोटिनयुक्त, व्हिटॅमिनयुक्त ! त्यांना घालण्यासाठी रंगीबेरंगी कपडे, बूट, गॉगल,बो...सगळं काही, अबबा म्हणायला लावणारं. त्यांच्यासाठीचा पाळणा, झोपायची गादी, डोक्याखाली घालायला उशी. असा सगळा जामानिमा. हा मॉल लागताच शेपटूवाल्या मित्र - मैत्रिणींच्या पालकांनी लगेच दुसऱ्या-तिसऱ्या दिवसांपासून गर्दी केली. चारपायाच्या आपल्या लाडक्या लेक/लेकीसाठी, काय घेऊ नि काय नाही, असं त्यांना झालं. त्यामुळे दोन-चार दिवसातच हा मॉल, पालक आणि त्यांच्या चारपायांचे लेक/लेकीसह ओसंडून वाहू लागला. या मॉलच्य...

  नाही म्हणजे नाही... ऋषीने आज ठरवलं शाळेत जायचं नाही म्हणजे नाही. तो फार हट्टी नाही. पण जेव्हा कधी हट्ट करतो तेव्हा मात्र कुणालाही ऐकत नाही. बरेच दिवसानंतर त्याने आज हट्ट केला होता. शाळा संपत आलीच होती. मात्र शाळेत वेगवेगळे उपक्रम सुरु होते. त्यात त्याने भाग घ्यावा असं त्याच्या आई-बाबांना वाटत होतं. आज कथाकथनाची स्पर्धा होती. तो कथाकथन चांगला करु शकतो असं आईबाबांना वाटत असल्याने त्याने आज शाळेत जायला हवं असं, आईबाबांना वाटत होतं. मात्र ऋषीचा शाळेत जायला ठाम नकार. आईबाबांनी कित्ती समजावलं. मोमोज देतो, आईसक्रीम देतो, पिज्जा देतो असं काही काही आमिष त्यांनी दाखवली. पण गडी ढिम्म ! त्याच्या तोंडाला काही पाणी सुटलं नाही. शेवटचा उपाय म्हणून आई त्याला म्हणाली, तू नाही गेलास तर बघ.. बघ काय मम्मा, मी मारेन असंच तुला म्हणायचय ना... तस नाहीरे. तसच आहे, तू मारलस तरी मी आज जाणार नाही. पण इतका हट्ट बरा नाही बाळ, बाबा त्याला समजावत म्हणाले. पण बाबा, मला आज जायचच नाही तर कां तुम्ही आग्रह करता ? ऋषिने प्रतिप्रश्न केला. स्पर्धेत भाग घेता आला असत ना... बोरिंग असते ती... आ...

  ताईचा हत्ती ? बाबांच्या स्वप्नात " ताईचा " हत्ती यावा, असं कल्याणीस परवा वाटलं. " त्या ", ताईची गोष्ट ऐकून ती फारच प्रभावित झाली होती. या ताईला तिच्या मनासारखं शिकायला मिळालं. पण आपल्याला तसं मिळेल की नाही याची शंका सध्या कल्याणीला सारखी येऊ लागली होती. कल्याणीत आठवित शिकते. गेल्या काही दिवसांपासून तिच्या घरी,   कल्याणीने हे व्हायला हवं नि ते व्हायला हवं अशी चर्चा तिचे आईबाबा आणि घरी येणाऱ्या त्यांच्या जवळच्या मित्रांमध्ये होऊ लागली. कल्याणी खूपच हुषार असल्याची तिच्या बाबांची समजूत होती. त्यामुळे तिच्या हुषारीला केवळ वैद्यकीय क्षेत्रातच खरा न्याय मिळू शकेल, असं काहीसं तिचे बाबा आईला एकदा बोलून गेलं. ते ऐकल्यावर आधी आईने आँ केला. याचा अर्थ तिला बाबांचं   सांगणं कळल नसावं असा होता. म्हणजे, तिने डॉक्टर व्हायला हवं, असं तुम्हाला म्हणायच का ? आईने विचारलं.   हो हो हो, अगदी बरोबर, कल्याणी इतकी हुषार आहे की तिला मेडिकलला सहजच प्रवेश मिळेल. बाबा स्वत:वरच खुष होऊन म्हणाले. सहामाही आणि वार्षिक परीक्षेत चांगले गुण मिळतात म्हणून कल्याणीस ते खूप हुषार समजायचे. ...